[120] Literally, "pulleth them back with a hook."
Quod mundus stabili fide Concordes uariat uices, Quod pugnantia semina Foedus perpetuum tenent, Quod Phoebus roseum diem 5 Curru prouehit aureo, Vt quas duxerit Hesperos Phoebe noctibus imperet, Vt fluctus auidum mare Certo fine coerceat, 10 Ne terris liceat uagis Latos tendere terminos, Hanc rerum seriem ligat Terras ac pelagus regens Et caelo imperitans amor. 15 Hic si frena remiserit, Quidquid nunc amat inuicem Bellum continuo geret Et quam nunc socia fide Pulchris motibus incitant*, 20 Certent soluere machinam. Hic sancto populos quoque Iunctos foedere continet, Hic et coniugii sacrum Castis nectit amoribus, 25 Hic fidis etiam sua Dictat iura sodalibus. O felix hominum genus, Si uestros animos amor Quo caelum regitur regat." 30
That this fair world in settled course her several forms should vary, That a perpetual law should tame the fighting seeds of things, That Phoebus should the rosy day in his bright chariot carry, That Phoebe should govern the nights which Hesperus forth brings, That to the floods of greedy seas are certain bounds assigned, Which them, lest they usurp too much upon the earth, debar, Love ruling heaven, and earth, and seas, them in this course doth bind. And if it once let loose their reins, their friendship turns to war, Tearing the world whose ordered form their quiet motions bear. By it all holy laws are made and marriage rites are tied, By it is faithful friendship joined. How happy mortals were, If that pure love did guide their minds, which heavenly spheres doth guide!"
Iam cantum illa finiuerat, cum me audiendi auidum stupentemque arrectis adhuc auribus carminis mulcedo defixerat. Itaque paulo post: "O," inquam, "summum lassorum solamen animorum quam tu me uel sententiarum pondere uel canendi etiam iucunditate refouisti! Adeo ut iam me post haec inparem fortunae ictibus esse non arbitrer. Itaque remedia quae paulo acriora esse dicebas, non modo non perhorresco, sed audiendi auidus uehementer efflagito." Tum illa "Sensi," inquit, "cum uerba nostra tacitus attentusque rapiebas, eumque tuae mentis habitum uel exspectaui uel, quod est uerius, ipsa perfeci. Talia sunt quippe quae restant, ut degustata quidem mordeant, interius autem recepta dulcescant. Sed quod tu te audiendi cupidum dicis, quanto ardore flagrares, si quonam te ducere aggrediamur agnosceres!" "Quonam?" inquam. "Ad ueram," inquit, "felicitatem, quam tuus quoque somniat animus, sed occupato ad imagines uisu ipsam illam non potest intueri." Tum ego: "Fac obsecro et quae illa uera sit, sine cunctatione demonstra." "Faciam," inquit illa, "tui causa libenter. Sed quae tibi causa notior est, eam prius designare uerbis atque informare conabor ut ea perspecta cum in contrariam partem flexeris oculos, uerae beatitudinis speciem possis agnoscere.