[Linenotes: 4. +P. Sulpicium+, distinguished orator, bought over by Marius. As Tribunus Plebis 88 B.C. carried the Leges Sulpiciae. 6. +Cn. Octavius+, one of Sulla’s chief supporters. Consul 87 B.C. Expelled his colleague Cinna. Murdered in his curule chair. 9-11. +Superavit ... exstincta sunt+, i.e. 87-6 B.C. The Reign of Terror. Marius Consul for the 7th time. Cf. Vell. Pat. ii. 22 ‘Nihil illa victoria fuisset crudelius, nisi mox Sullana esset secuta.’ 10. +lumina civitatis+, e.g. the Consuls Cn. Octavius and L. Merula; Q. Catulus, the conqueror (with Marius) in the Cimbric War; the orator M. Antonius; the brothers L. and C. Caesar. 11-13. The victims of the Sullanian proscriptions. Cf. Vell. Pat. ii. 28 ‘Primus ille (Sulla), et utinam ultimus, exemplum proscriptionis invenit.’]
+Parallel Passages.+ Horace, _Epodes_ vii. and xvi. 1-14.

+The Sullanian Proscriptions.+ Sulla was not like Marius swayed by feelings of revenge alone. His main object was the public good, which in his conviction was to be realised by a return to the older institutions of the republic. This he believed could be accomplished only by the utter annihilation of his opponents. The Proscriptions were not however intended to be an encouragement to indiscriminate murder, but rather a barrier against the rage of over-zealous partisans.

Deinde interiectis paucis annis tribunatum iniit M. Livius Drusus, vir nobilissimus, eloquentissimus, sanetissimus, meliore in omnia ingenio animoque quam fortuna usus. Qui cum senatui priscum restituere cuperet decus et indicia ab equitibus ad { 5} eum transferre ordinem ... in eis ipsis, quae pro senatu moliebatur, senatum habuit adversarium non intellegentem, si qua de plebis commodis ab eo agerentur, veluti illiciendae multitudinis causa fieri, ut minoribus perceptis maiora permitteret. Denique { 10} ea fortuna Drusi fuit, ut malefacta collegarum quamvis optime ab ipso cogitatis senatus probaret magis. . . . Tum conversus Drusi animus, quando bene incepta male cedebant, ad dandam civitatem Italiae: quod cum moliens revertisset e foro, immensa { 15} illa et incondita, quae eum semper comitabatur, cinctus multitudine in area domus suae cultello percussus, qui affixus lateri eius relictus est, intra paucas horas decessit. Sed cum ultimum redderet spiritum, intuens circumstantium macrentiumque { 20} frequentiam, effudit vocem convenientissimam conscientiae suae: ecquandone, inquit, propinqui amicique, similem mei civem habebit res publica? Hunc finem clarissimus iuvenis vitae habuit.





