Fuisse traditur excelsa statura, ore paulo pleniore, nigris vegetisque oculis, capite calvo; quam calvitii deformitatem, quod saepe obtrectatorum iocis obnoxia erat, aegre ferebat. Ideo ex omnibus decretis sibi a senatu populoque honoribus non alium aut recepit aut usurpavit libentius quam ius laureae perpetuo gestandae. Vini parcissimum eum fuisse ne inimici quidem negaverunt. Verbum Catonis est unum ex omnibus Caesarem ad evertendam rem publicam sobrium accessisse. Armorum et equitandi peritissimus, laboris ultra fidem patiens; in agmine nonnumquam equo, saepius pedibus anteibat, capite detecto, seu sol, seu imber erat. Longissimas vias incredibili celeritate conficiebat, ut persaepe nuntios de se praeveniret: neque eum morabantur flumina, quae vel nando vel innixus inflatis utribus traiciebat.

#XXVII. Gāius Iūlius Caesar# [[as printed]]

Selections from Viri Romae — Part 117

C. Iūlius Caesar,[8] nōbilissimā Iūliōrum genitus familiā,[9] annum agēns sextum et decimum patrem āmīsit. Cornēliam, Cinnae[10] fīliam, dūxit uxōrem; cūius pater cum esset Sullae inimīcissimus, is[11] Caesarem voluit compellere ut eam repudiāret; { 5} neque[12] id potuit efficere. Quā rē Caesar bonīs spoliātus cum etiam ad necem quaererētur, mūtātā veste nocte urbe ēlāpsus[13] est et quamquam tunc [[87]] quārtānae[1] morbō labōrābat, prope[2] per singulās noctēs latebrās commūtāre cōgēbātur; et comprehēnsus ā Sullae lībērtō, nē[3] ad { 10} Sullam perdūcerētur, vix datā[4] pecūniā ēvāsit. Postrēmō per propinquōs et adfīnēs suōs veniam impetrāvit. Satis cōnstat Sullam, cum dēprecantibus[5] amīcissimīs et ōrnātissimīs virīs aliquamdiū dēnegāsset atque illī pertināciter contenderent, expūgnātum tandem prōclāmāsse, vincerent,[6] dummodo scīrent[7] eum, quem incolumem tantō opere cuperent, aliquandō optimātium { 16} partibus, quās sēcum simul dēfendissent, exitiō futūrum; nam Caesarī multōs Mariōs inesse.

Selections from Viri Romae — Part 117

Stīpendia prīma in Asiā fēcit. In expūgnātiōne Mitylēnārum corōnā cīvicā dōnātus est. Mortuō Sullā, Rhodum sēcēdere { 20} statuit, ut per otium Apollōniō Molōnī, tunc clārissimō dīcendī[8] magistrō, operam daret. Hūc dum trāicit, ā praedōnibus captus est mānsitque apud eōs prope quadrāgintā diēs. Per omne autem illud spatium ita sē gessit, ut pīrātīs pariter terrōrī venerātiōnīque esset. Comitēs interim servōsque ad expediendās pecūniās, quibus { 25} redimerētur, dīmīsit. Vīgintī talenta pīrātae pōstulāverant: ille quīnquāgintā datūrum sē spopondit. Quibus numerātīs cum { 27} expositus esset in lītore, cōnfēstim Mīlētum, quae urbs proximē[9] aberat, properāvit ibique contrāctā classe invectus in eum locum, in quō ipsī praedōnēs erant, partem classis fugāvit, partem mersit, aliquot nāvēs cēpit pīrātāsque in potestātem redāctōs eō suppliciō, quod illīs saepe minātus inter iocum erat, adfēcit crucīque suffīxit.

Selections from Viri Romae — Part 117