"Dydd Sadwrn,--Tarawyd y forwyn ac un o'r dyrnwyr. Yr oedd rhai ceryg yn chwyrnu, ac megys cleisiau ar amryw o honynt. Y ceryg ni welid nes byddent yn disgyn, a phan godid hwynt byddai eu hol ar y llawr, megys pe byddent yno flwyddyn o'r blaen. Daeth pawl mawr yn groes i'r ffenestr, heb neb gweledig yn dyfod ag ef. Rhai ni chredent nes danfon cenadon i weled, ac i gyrchu rhai ceryg adref i'w tai. Cyfodwyd cyff mawr o bren o'r croch i ben y ty, ac a ddisgynodd mewn man arall.
"Dydd Sul,--Daeth llawer iawn yn nghyd i weled, ac amryw o honynt yn tyngu ac yn rhegu, ac yn siarad yn gableddus ac yn ysgafn. Disgynodd ceryg mawrion ar y lloft yn y ty, ond ni welwyd hwynt nes disgynent. Tarawyd bar haiarn allan o'r ffenestr, a phlygwyd un arall fel bach ysdarn; a'r ffenestr a dorwyd yn friwion man. Wedi'r nos daeth ceryg i'r gwelyau, a chloriau'r ffenestri a aethant i'r llofft; a gorfu ar dylwyth y ty gyfodi o'u gwelyau a myned i dy cymydog. Nid oedd ond y ceryg yn llawn yn y ty ac oddiamgylch iddo.
"Nos Fercher,--Llosgwyd yr ysgubor a'r llafur, a llawer o bethau eraill; yr oedd ef bob dydd yn taflu ceryg, ond nid bob awr. Yr oedd weithiau yn taflu mor gynted ag y gellid eu rhifo, a'r rhan fwyaf o honynt yn geryg afon, a rhai o honynt yn chwech pwys neu ragor o bwysau.
"Daeth cymydogion yn nghyd un noswaith i weddio ar Dduw yn y ty, ac ni fu yno fawr o stwr y noson hono. Llawer o bethau yn rhagor a wnaeth efe, ond o'r diwedd efe a ddarfu ac a beidiodd."
For the benefit of those who are unable to read Welsh, I give the following translation of the above account:--
A STORY OF A GHOST THROWING STONES AT LLANGELER.
In the parish of Llangeler, Carmarthenshire, May 21st., 1719, a spirit, which continued for some time, began to throw stones at those who were in the field. On Thursday in Whitsun week, at eight in the morning, the thrashing began (at a farm) and at the same time he (the spirit) began to throw stones. At first it was one of the men who were thrashing that noticed a stone descending on the thrashing floor. The second stone fell on the leg of the housemaid, wounding her; and after this, very shortly, they filled the thrashing floor and the place around. The men who were thrashing gave up their work, and went to see who were throwing them, but could see no one.