[338] Barbosa Machado, in his dictionary of learned men, gives a catalogue of the writings of the Count da Ericeyra, including those which remained unprinted up to the year 1747. None of these unprinted works have, it seems, been submitted to the press since that period, though they comprise a whole collection of the minor _Obras Poeticas_ of the author, together with several prose works, on subjects of general utility; as for example, a _Methodo dos Estudos_ (Plan of Study.)
[339] _Henriqueida, poema heroico, &c. composto pelo illustrissimo e excellentissimo Conde da Ericeyra D. Francisco Xavier de Menezes, &c._ (including all the titles of the Count), _Lisboa occidental_, 1741, in 4to. The distinction of _Lisboa oriental_ and _Lisboa occidental_ is founded on an ecclesiastical division of the city.
Eu canto as Armas, e o Varaõ famoso, Que deo a Portugal principio Regio, Conseguindo por forte, e generoso, Em guerra, e paz o nome mais egregio; E animado de espirito glorioso Castigou dos infieis o sacrilegio Deixando por prudente, e por ousado, Nas virtudes o Imperio eternizado. Europa foy da espada fulminante Teatro illustre, victima gloriosa, Asia vio no seu braço a Cruz brilhante, E ficou do seu nome temerosa: De Africa a gente barbara, e triumfante Selhe postrou rendida, e receosa, Para ser fundador de hum quinto Imperio Que do Mundo domine outro Emisferio.
Naõ Calliope heroica agora invoco. Tu me inspira, ó Deidade, &c.
[343] The following is part of the picturesque description of Henry’s entrance into the sybil’s cave.
Da horrenda gruta e entrada defendiaõ Agudas folhas da arvore do Averno, E enlaçadas raizes, que se uniaõ, Mais que de Gordio no embaraço eterno: Penhascos desde a terra ao Ceo sobiaõ Lubricos os fez tanto o frio inverno, Que Henrique vio, subindo resolutos, Precipitarse os mais velozes brutos. O mar, e a terra em horrida disputa Gritavaõ com clamores desmedidos; Que naõ entrassem na funesta gruta Os que assim o intentavaõ presumidos: A constancia mais forte, e resoluta, De ondas, e rochas tragicos bramidos, Temia vendo unirse em dura guerra Contra hum sò coraçaõ o Mar, e a Terra.
Aves, penhascos, feras, troncos, ramas, O Heroe venceo, e os mesmos elementos, _Pois fez o coraçaõ com vivas chamas Secar as ondas, e acender os ventos._ Tu, diz Henrique, ó Genio, que me inflamas, De sacrilegos livra os meus intentos; Deixarey hum perigo, que se encobre, Venerando ao sagrado hum medo nobre.